Witam serdecznie. Nazywam się Rafał Rybicki, stąd też wziął się mój nick, wymyślony jeszcze za czasów podbojów świata Diablo 2 w wersji single player. Całe szczęście dość szybko doceniłem uroki gry online i zostałem na dłużej przy grze America’s Army. Jakby nie liczyć są to już prawie 4 lata. Mieszkam chwilowo w Gdańsku, tutaj także studiuje, jednak robię wszystko aby wrócić na stałe do mojego ukochanego miasta – Poznania.
W SPQR jest zwykłym szeregowym graczem i taki status bardzo mi odpowiada. W przeszłości zawsze męczyło mnie załatwianie wszelkich spraw organizacyjnych, a dzięki DADowi wreszcie mogę się skupić na własnej grze.

Po krótkiej przerwie od gry w AA związanej z przeprowadzką na studia i praktycznie rozpadzie dywizji AA klanu Wilda D-Link, gdzie miałem wcześniej przyjemność grać, zostałem zaproszony do gry z ówczesnym Beyond Duty, który po przejęciu dowodzenia nad dywizją przez DADa połączył się z klanem Senatus PopulusQue Romanus. Od tamtego czasu, czyli już prawie pół roku współpraca przebiega bardzo dobrze. Zarząd klanu stara się zapewnić nam jak najlepsze warunki do gry (z powodzeniem), my natomiast godnie (mam taką nadzieję) reprezentujemy barwy klanowe we wszelkich możliwych rozgrywkach.

Póki co nie otrzymaliśmy innych ofert. Myślę, że rynek e-gamingu w Polsce nie jest jeszcze tak rozwinięty, aby takie propozycje pojawiały się (pomijając wyjątki takie jak niedawna oferta Delty na scenie CSa o ile się nie mylę). Do tego scena AA nie ma takiego przebicia, aby klany same interesowały się pozyskaniem dywizji będących członkami innym multigamingów.  W SPQR trzyma nas dobra współpraca i brak powodów aby ją przerywać.

Problem sceny, a właściwie gry America’s Army polega w jej genezie. Nie była to gra typowo komercyjna, lecz zamierzeniem jej twórców była promocja armii amerykańskiej. Nigdy nie liczyli się oni ze zdaniem graczy „ligowych” (choć od jakiegoś czasu armia także w tej sferze rozpoczęła działania promocyjne). Do pewnego czasu nie było żadnego wsparcia od twórców w kwestii organizacji LANów czy choćby sponsoringu. Kiedy wreszcie scena sama zorganizowała się dostatecznie to sama gra straciła rzesze graczy „niedzielnych”, dlatego obecnie scena AA składa się tylko i wyłącznie z ludzi, którzy już od dłuższego czasu poświęcają jej sporo czasu i uwagi. Właśnie dzięki tym działaniom, szczególnie poszczególnych osób nasza gra została zauważona przez organizacje HLC. W dalszym ciągu jednak podmioty, których celem jest promocja nowych towarów i marketing prowadzony we współpracy z wydawcami gier, którymi na ogół są czołowe multiklany i niektóre organizacje gamingowe (jak np. PGA Team) nie są zainteresowane tą grą. Myśle, że AA 3.0  może sporo w tej kwestii zmienić. Przyszłość pokaże.

Impreza była zorganizowana bardzo dobrze. Mimo niezależnego od organizatorów problemu, w postaci braku obiecanych komputerów udało się sprawnie przeprowadzić imprezę. Przybyło dużo ponad 150 osób, co można by uznać za duży sukces biorąc pod uwagę wielkość imprezy. Każdy LAN (szczególnie, że ciągle są to dla większości jedne z pierwszych) jest niezapomnianym przeżyciem. Wydarzenia z nich zostają na długo w pamięci, a niektóre fotki przechodzą do historii (nawet te niechciane L). W każdym razie nie da się tego opisać, to trzeba samemu przeżyć.

Jest to na pewno pewien problem w naszych szeregach, jest to już drugi LAN, w którym będąc zdecydowanym faworytem zajmujemy trzecie miejsce. Zawsze nie mając nawet okazji grać z drugim zespołem. Na pewno LAN jest zdecydowanie innym typem rozgrywki i nie jesteśmy jeszcze w tej kwestii doświadczeni – mam nadzieję, że to się zmieni. Nie bez znaczenia jest też bardzo słabej jakości dźwięk. AA ma to do siebie, że aby słyszeć dobrze potrzeba karty dźwiękowej klasy X-fi. Dźwięk w grze ma znaczenie ogromne, powiedziałbym nawet kluczowe (wśród czynników niezależnych od gracza), dlatego też wyniki na LANach są często tak nieprzewidywalne.

Był pewien okres, kiedy rzeczywiście można było tak powiedzieć. Właśnie z tego powodu rozpadła się Wilda.AA. Obecnie sytuacja jest zdecydowanie inna. Także rywalizacja nie jest już tak jednostronna, jednak czynnikiem, który najbardziej motywuje nas do gry jest zaangażowanie naszego managera – DADa – oraz ciągły rozwój sceny naszej gry.

W AA gram od 4 lat, jednak tylko 3 z nich mogę traktować jako typowe współzawodnictwo e-sportowe. Początki to było bardziej poznawanie gry. Największym osiągnięciem jest chyba rozpoznawalność mojej osoby na scenie oraz prestiż zespołów, w których miałem okazję grać.

Szczegóły z przyczyn oczywistych muszę zachować dla siebie, jednak mogę zdradzić, że za grę otrzymujemy wynagrodzenie. Co najmniej koszty, które musimy ponosić związane z grą (zarówno online, jak i offline) są rekompensowane przez SPQR.

Strona na pewno odbiega od standardów narzuconych przez topowe multiklany. Oprawa graficzna raczej mi się podoba, choć rzadko zwracam uwagę na wygląd stron. Na pewno nowa strona jest bardziej funkcjonalna i więcej się na niej dzieje. Zapraszam do śledzenia jej zawartości, gdyż redakcja naprawdę wzięła się do roboty (m.in. nowy redaktor naszej dywizji – Polsilver, który zaczął od kilku bardzo ciekawych newsów).

Staram się nie wartościować znajomości z kolegami z klanu, ponieważ gramy razem już bardzo długo i nigdy nie mieliśmy problemów natury personalnej. Mimo, że nasz sposób  bycia, a w szczególności odzywania się do siebie zdziwiłby niejedną osobę, to ułatwia to w znacznym stopniu komunikacje. Myślę, że najłatwiej jest mi się porozumieć z DADem. Co do kontaktów z zarządem to zajmuje się tym głównie nasz manager, choć z perspektywy gracza nie mam powodów do narzekań.

O ile wiem żaden z zarządów w/w klanów nie angażował dużych środków w swoje dywizje AA, może teraz się to zmieni. Co do samej fuzji to zawsze jestem za zmianami, które mogą się przyczynić do powstania silniejszego tworu.

Ze swojej strony chciałbym jedynie podziękować wszystkim osobom pracującym, aby czynić scenę AA lepszą, wymienię jednak tylko kilka osób, które wg mnie mają szczególny wkład w nią: DADowi, WiNowi, Majloszowi, Pavilonowi oraz FreshMeatowi.